گزنه با نام علمی Urtica dioica شناخته می‌شود و متعلق به تیره‌ی گزنه‌سانان (Urticaceae) است. این گیاه علفی چندساله، بومی اروپا، آسیای میانه و شمال آفریقا بوده و امروز در سراسر جهان از جمله ایران به‌صورت خودرو می‌روید.

ویژگی شناخته‌شده‌ی گزنه، وجود تارهای ریز و سوزنی روی برگ و ساقه است که در تماس با پوست، ترکیباتی مانند هیستامین ترشح می‌کنند و حس سوزش ایجاد می‌کنند. خوشبختانه با خشک کردن یا پختن گیاه، این خاصیت کاملاً از بین می‌رود و برگ‌ها برای مصرف خوراکی و دارویی کاملاً بی‌خطر می‌شوند.

برگ خشک‌شده‌ی گزنه از نظر تغذیه‌ای بسیار غنی است و حاوی ترکیبات زیر است:

بر اساس مطالعات علمی و کاربرد سنتی، گزنه خشک با خواص زیر شناخته می‌شود. بسیاری از این یافته‌ها مبتنی بر مطالعات اولیه یا آزمایشگاهی هستند و برای تأیید قطعی به پژوهش بالینی بیشتری نیاز دارند.

برخی پژوهش‌های اولیه نشان داده‌اند عصاره‌ی گزنه ممکن است اثر ملایمی در کاهش قند خون داشته باشد و به همین دلیل در طب سنتی به‌عنوان گیاهی مکمل برای دیابت شناخته شده است.

گزنه خشک را می‌توان به چند روش مصرف کرد:

برای استفاده‌ی روزانه، معمولاً ۱ تا ۳ فنجان در روز کافی است، مگر آنکه پزشک یا متخصص طب گیاهی مقدار دیگری را توصیه کرده باشد.

گزنه خشک برای اکثر افراد بی‌خطر است، اما گروه‌های زیر باید با احتیاط بیشتری مصرف کنند یا از مصرف آن خودداری کنند:

برای استفاده‌ی روزمره و راحت، به‌خصوص در فصولی که گزنه تازه در دسترس نیست، گزنه خشک گزینه‌ی عملی‌تری است.